een dolgedraaide hond

mrt 12, 20210 Reacties

henriette ankone

henriette ankone

storyteller, inspirator, coach & pionier

Mijn nog jonge speelse hond, lijkend op een wolf, maar met diepe dromerige ogen, rende plotsklaps van mij weg zo een erf op. Er moest haast wel een andere hond in het spel zijn.

Ik sprak net met een vriend over de onrust in de maatschappij. De ontstane rellen nadat de avondklok was ingegaan, al die mensen die nu zo beperkt zijn in hun bewegingsvrijheid door alle ingevoerde maatregelen en wat dat met je doet. En dan specifiek over de jongere generatie en mijn studerende kinderen. Alles begon steeds meer zijn tol te eisen. Ik zag het ook gebeuren in de eerder bewonderde creatieve ideeën stroom in de studentenhuizen, de motivatie begon op te drogen, het duurde te lang.

Het oorverdovende geblaf werd nu opgevolgd door een hoog en angstig ander geluid. Werd hij nu gebeten? Ik liep met een flinke vaart het erf op en zag in één oogopslag dat de andere hond met een korte lijn aan een paal vast zat. Duidelijk te vaak, want in de aarde was een diep cirkelvormig spoor uitgesleten, als een wielspoor van een populaire draaimolen in een speeltuin. De hond was enorm en woest en leek getraind om aan te vallen. Mijn jonge hond probeerde weerstand te bieden maar delfde duidelijk het onderspit en kermde luid. Ik begon te rennen, mijn hond Hèrman roepend. Gelukkig hij kon zich losmaken en rende ook op mij af.

We vervolgden onze wandeltocht en waren blij te weten dat deze hond aan een stevige stalen ketting vastgeklonken zat. Na enkele minuten wandelen kwam er als vanuit het niets een grote witte hond aangelopen. Ik schrok even, leek hij niet op die hond van net? Nee, dat kon niet waar zijn, want ze waren direct vriendjes, de staarten blij omhoog, al snuffelend en springend. Hij bleef de hele wandeling met ons meelopen al blij spelend met Hèrman terwijl de eigenaar in geen velden of wegen te bekennen was. Opvallend was wel dat hij maar een halve neus had, eerder moest eens iets zijn misgegaan, gelukkig was het mooi hersteld. Wat een lief beest, ze hadden lol met elkaar, probeerden van alles uit en dit hield de hele wandeling aan, tot wij weer bij ons startpunt uitkwamen: het erf van de woeste hond. Tot onze verbijstering rende het blije nieuwe vriendje van Hèrman dit erf op, alwaar hij werd opgewacht door de eigenaar die hem vastketende aan de paal met de ketting van slechts enkele meters en het uitgegroefde spoor.  

Wat werd mij hier gespiegeld? Deze hond met twee gezichten. Een als hij vastgeketend was en alleen nog maar rondjes kon draaien in hetzelfde spoor. Krampachtig zijn energie oppottend. Geen ruimte hebbend om met veranderingen om te gaan en dus maar in de aanval schietend, agressief geworden door de omstandigheden waarop hij nauwelijks invloed heeft. Het andere gezicht als hij los loopt, zijn blije gevoel volgend, spelen en rondrennen met een willekeurig passerende hond. Soms waren we ze even kwijt, maar ze vonden altijd wel weer hun weg terug naar ons en de wandeling.

Beperkte bewegingsvrijheid roept angst op, omdat je beperkt wordt in het volgen van je gevoel. Je intuïtie wordt buitenspel gezet. De verantwoordelijkheid voor onszelf laten we nu stapje voor stapje steeds meer over aan de ander. Dit is wat er gebeurt als je alle beperkende maatregelen die over ons uitgestort worden zonder meer accepteert. Waar blijf jij dan nog? Wie is er eigenlijk verantwoordelijk voor wie?

De wereld spiegelt ons continu, in alle situaties waarin je je bevind, om ons te helpen de beste keuzes te maken. Alsof je rondwandelt in een ouderwets spiegelhuis op de kermis. Keuzes voor beweging en liefde of beperking en angst. Welke wereld wens jij je? Wat kun jij doen op jouw manier in dit moment. We hebben tenslotte altijd nog onze vrije wil. Wat vertelt je gevoel je over je omstandigheden in de seconden voordat je ratio het weer overneemt? Wat spiegelt jouw wereld jou?   

0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

share: