kikker in snelkookpan

Mar 12, 20210 comments

henriette ankone

henriette ankone

storyteller, inspirator, coach & pionier

Voel jij je ook als een kikker in een snelkookpan waarvan de temperatuur lekker begint op te lopen? Begin je je steeds ongemakkelijker te voelen over de golven van nieuwe maatregelen die over ons heen gestort worden? We hopen steeds weer dat het bijna over is. Maar helaas, dan blijken de middelbare scholen toch weer langer dicht te moeten blijven en krijgen de basisscholen bijzondere controle regels opgelegd, nu vanwege een vermoedelijke derde golf. Ja, die hadden we nog niet zien aankomen. Ook al weten we dondersgoed dat er jaarlijks wisselende virusgolven zijn die over ons heen gestort worden en die vaak de uiteindelijke doodsoorzaak zijn voor mensen die al kwetsbaar waren, zoals ouderen en chronische zieken. Het is nog nooit anders geweest.

De ‘gevangenissen’ waarin onze kinderen moeten leven die voor onze neus steeds verder opgetuigd worden? Die mega kleine sociale en online werelden waarin zij zich maar moeten zien te ontwikkelen en hun emoties onder controle houden. Ook met een nieuwe meditatie routine redt je het daar echt niet mee op de langere termijn. Ze zijn toch geen boeddhistische monniken? Dat waren wij ook niet op hun leeftijd.

Al die overgedragen verantwoordelijkheden aan de jongere generatie. Onze kinderen zijn helemaal niet verantwoordelijk voor onze ziektes. Wat is er geworden van het besef van eigen verantwoordelijkheid voor je gezondheid en je levenskeuzes? Wanneer nemen we zelf onze eigen verantwoordelijkheid weer eens serieus en vertellen onze kinderen en kleinkinderen dat het hoog tijd is dat zij weer hun eigen leven gaan leiden, omdat alleen wij voor onze eigen gezondheid verantwoordelijk zijn. Het is dit diep gewortelde systeemdenken, van overgedragen verantwoordelijkheden, waarin wij opgevoed zijn, dat in ons bloed zit en dat nu losgelaten mag gaan worden.

Wat zag ik nu voorbijkomen in de Staatscourant? Gronings ziekenhuis aangewezen als plek voor gedwongen opnames van patiënten met (een vermoeden van) Covid-19? Het moet niet gekker worden en ja dat doet het dus wel. George Orwell weet je nog? Dat boek dat we op de middelbare school allemaal lazen voor onze boekenlijst, al was het alleen maar omdat het zo fijn kort was en er zoveel uittreksels beschikbaar waren.

Wat doen wij onze kinderen eigenlijk aan? Met de nadruk op wij, want we doen het zelf. Wij kiezen ervoor om mee te gaan in de waan van de dag. De collectieve angst die Covid-19 oproept en die ondertussen alle perken te buiten gaat is de illustratie van onze angst om dood te gaan. Onze weigering om ons over te geven aan de natuur. Denkend dat wij ten koste van alles onze dood uit kunnen stellen. Terwijl geboorte en dood onlosmakelijk verbonden zijn met het leven. Het mooie leven waarvan we er maar één hebben en waarvan het de bedoeling is dat we er de mooiste variant van gaan ontdekken. Maar ja, dat gaat niet zo gemakkelijk vanuit ‘gevangenschap’. Is dit wat wij wensen voor onze kinderen? Zijn dit de levenslessen zoals wij die opgepikt hebben door onze eigen levenservaring? 

Ik ben zelf verantwoordelijk voor mijn gezondheid en mijn leven en als ik niet goed voor mijzelf zorg, door slecht te eten, geen contact met de natuur te hebben, ‘foute’ vrienden te hebben of wat dan ook. Dan is dat mijn eigen risico en niet dat van mijn kinderen. Zo wil ik het hen ook voorleven. En we weten al lang dat opvoeden alleen werkt als je het voorleeft. 

Ik wil niet dat mijn kinderen hun leven opofferen voor mijn gezondheid. Ik wil niet dat ze zich laten testen voor ze naar huis komen. Ik wil dat ze zich weer vrij kunnen bewegen en gewoon weer de collegezalen in kunnen, de terrassen op, en bij iedereen om de nek kunnen hangen. Ik wil niet dat angst voor wat je anderen aan kunt doen de richting aanwijzer van de innerlijke stem van mijn kinderen gaat worden. Ik wil niet dat dit in hun systeem geprent wordt, maar dit is precies wat er nu wel gebeurt.

Dus voor mij houd het hier op. Ik kan het ze niets verbieden, maar ik kan het wel met nadruk blijven uitspreken en het voorleven. Zo kunnen zij ook gaan zien dat als ze meegaan in deze collectieve waan, dat het dan hun eigen keuze is. En hopelijk helpt hen dit ook om in te zien dat er altijd een andere keuze te maken is.

Edith Eger is mijn lichtend voorbeeld. Zij koos voor het leven terwijl ze voor Mengele stond en ze danste alsof haar leven ervan af hing. Ook al heb je niets meer, er is altijd nog een keuze te maken voor je eigen innerlijke kracht, want die kan niemand je afpakken. Nooit. Jij hebt altijd zelf de ultieme stem in jouw keuze.

Dit is de keuze die ik nu kan maken voor mijn kroost van twintig plus. Waar voel jij dat voor jou de grens is bereikt? Wie springt er nog meer uit de snelkookpan? Hoe langer we wachten hoe moeilijker het wordt. Wat ga jij kiezen voor jezelf of voor je nog jonge kroost? Naar welke ‘innerlijke stem’ ga jij luisteren, zodat jouw kinderen weer vrij zijn om in hun eigen kracht te gaan staan?

0 Comments

Submit a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

share: