Twee jaar geleden had ik een ervaring die mijn leven compleet resette. En ik zie nu pas wat het mij echt wilde vertellen. Het lijkt in deze tijd vooral te gaan over de vaccinatie en het vaccinatiepaspoort, maar gaat het eigenlijk niet heel ergens anders over?

Onze dichter des vaderlands Daan Roovers betoogde: “Het meest opmerkelijke aan de verkiezingsuitslag is dat de polarisatie zich niet zozeer tussen links en rechts afspeelt, maar tussen winnaars en verliezers van de internationalisering. De kiezers die weinig te vrezen hebben zagen hun partij groeien.”

 Maar hebben deze ‘winnaars’ nu daadwerkelijk zo gekozen omdat zij weinig vrezen?

Angst is een bijzonder iets. Het is zichtbaar als we ons acuut bedreigt voelen en dan zijn we er blij mee want het zet ons in beweging zodat we onszelf of de ander kunnen redden. Maar meestal is de angst niet zichtbaar als je er niet specifiek naar op zoek gaat. Ze ligt verstopt onder een keuze en onder patronen die soms al generaties lang meegaan. Angst heeft zoveel gezichten: om ziek te worden, dood te gaan, gezichtsverlies te leiden, om geld te verliezen, om uit je comfortzone te stappen, voor te veel gedoe of voor de uitkomst zelf. Niet te vergeten het Wappie (Snappie) denken en de complottheorieën, die maken dat we niet meer zo gemakkelijk stelling durven nemen.

Misschien gaat deze tijd juist over het doorbreken van angst, over de vrijheid om je eigen keuzes te maken en om je leven in te vullen zoals jij dat zelf wilt. Over het weer te leren voelen, luisteren naar je eigen intuïtie en het terugvinden van de kracht in jezelf. Om te ontdekken dat we nooit ‘vast’ zitten.

Twee jaar geleden reisde ik voor het eerst van mijn leven naar Ierland. Een land dat ik nog nooit bezocht had, ook al had het mij vaak geroepen. Ik met mij rode bos ontembare krullen, als enige in de familie. Maar direct na de uitvaart van mijn vader wist ik het zeker: ‘ik moest er heen.’ En dat bleek te kloppen want alles in mij zong van herkenning vanaf het moment van de landing.

Zo kwamen wij bij toeval terecht op een eenzame plek, waar een Great Famine monument bleek te staan met daarop een plakkaat met een Quote van Ghandi: “How can we honour ourselves by humiliation of our fellow beings?” Ter plekke ervaarde ik beelden en emoties van mensen uit die tijd. Nog nooit eerder had ik zo’n indringende spontane ervaring gehad. Het maakt een onuitwisbare indruk. Ik had het gevoel dat ik een glimp van eenheid en van God had opgevangen en voelde dat er een boodschap in zat. Welke precies wordt in deze tijd steeds duidelijker.

Het monument betrof de aardappelhongersnood van 1848 ontstaan door een aardappelvirus dat zo invasief te werk had kunnen gaan omdat er nog maar één soort aardappel werd verbouwd. Het was een samenleving waar de boeren door de generaties heen in alles afhankelijk waren geworden van de lokale autoriteiten, die zelf weer afhankelijk waren geworden van de Engelsen. Er was geen eigen initiatief of ontwikkeling meer toegestaan en ze dachten daardoor dat ze ‘vast’ zaten. Angst voor alle verandering had de leiding genomen. De angst voor ziekte en dood, voor ontwikkeling, of voor een andere uitkomst. Boeren en autoriteiten dachten dat ze muurvast zaten, dat er geen uitweg was. Als de boeren hun huizen opknapten werden ze direct voor een hogere pacht aangeslagen, die ze niet konden betalen, omdat er geen groei en ontwikkeling van hun boerenbedrijf toegestaan was. Zo gold dit ook voor de lokale autoriteiten die van de het Engelse beleid afhankelijk waren. Zij waren het die maar een soort aardappel wilden importeren. En dus hadden de Ieren er hun hele boeren economie voor omgegooid. Ze hadden zich hun autonomie stapje voor stapje laten ontnemen. Ze waren vervreemd geraakt van hun eigen innerlijke kracht. Het werd een hongersnood van ongekende proporties. In slechts enkele jaren tijd nam de Ierse bevolking af met 40% door overlijden en emigratie.

En nu blijken wijzelf in vergelijkbare omstandigheden gemanoeuvreerd te worden. Onze wereld veranderd in een rap tempo. Vrijheden worden ons ontnomen en burgerrechten aan de hoogste boom opgehangen. Er wordt van ons verwacht steeds meer eigen verantwoordelijkheden aan de staat en de farmaceutische industrie over te dragen, in goed vertrouwen dat dat het beste is voor onze gezondheid. We zetten hierdoor onze intuïtie steeds meer buiten spel. Een jaar geleden hadden we ons hier nog niets bij voor kunnen stellen.

Het gaat over de toekomst van onze kinderen. Onze kinderen die zich voor ons terugtrekken in hun kamers, vanwege een door de staat aan hen opgelegde verantwoordelijkheid die niet de hunne is. Het gaat over hun levenslust, de vrijheid om te bewegen, zich te verbinden, de wereld te ontdekken en te genieten van hun jonge jaren. Ook zij mogen de kans krijgen zichzelf te ontdekken, zoals wij dat hebben gekund. 

We mogen de kinderen van de wereld meer gaan zien. Door de toenemende armoede, door het opbreken van onze economieën door de buitensporige Lockdown maatregelen, worden zij het harst getroffen. De VN voorspelde direct in maart 2020 al meerdere famines van ongekende Bijbelse proporties.

Sinds mijn Ierse ervaring ben ik zelf zo helder gaan zien dat ook ik mijn hele leven lang vast had gezeten in mijn hoofd, mijzelf strakke grenzen en verantwoordelijkheden gevend, denkend dat ik ‘vast’ zat. Ik had hierdoor mijn eigen licht gedimd en was vergeten dat ik zelf verantwoordelijk ben voor mijn eigen geluk, dat compassie en creatiekracht in je hart zitten en niet in je hoofd. Door te gaan bewegen ben ik die verbindingen weer gaan maken en veranderde alles.

Ik vermoed dat dit is waar deze tijd overgaat, het leren vertrouwen op je eigen kracht, steeds meer te gaan voelen vanuit je hart om de patronen uit je hoofd los te kunnen laten. Om te ervaren dat we in de energie van liefde onherroepelijk met elkaar verbonden zijn. Wat we de ander geven, komt als een boemerang weer terug op ons bord. Ook de kwantumfysica onderbouwt dit steeds meer, want ook daar gaat op dit moment het ene heilige huisje na de andere onderuit.

Het boek de Keuze van Edith Eva Eger, een overlevende van de Holocaust, heeft mij zo duidelijk gemaakt dat we in ieder moment weer zelf een keuze voor het leven kunnen maken. Het NU is het enige dat er is. Vergeef jezelf en de ander voor wat er was en kies opnieuw.

Het gebruiken van je eigen verbeeldingskracht is de manier om hieruit te komen. Verbindt je met je funfactor en beweeg. En dat begint met de reis naar binnen, waar je innerlijke stem te horen is, net als je gedachten en gevoelens die je wereld bepalen. Binnenin zijn de antwoorden te vinden. De buitenwereld spiegelt je alleen maar. Zo begon ook ik weer te bewegen, herschreef mijn angsten en vond mijn moed terug. Alles wat in deze tijd getriggerd wordt is bedoeld om ons naar een hoger bewustzijnsniveau te brengen, zodat het echt een wereld van ons samen wordt, waar iedereen winnaar kan zijn. Een heel ander ‘samen’ dan Rutte en de Jonge bedoelen, met hun misplaatste verantwoordelijkheid voor de ander, die ons en onze kinderen hun eigen intuïtie ontneemt en krachteloos maakt. Nu gaat het over de eenheid van ons hart, elkaars eigenheid respecterend. Zoals Pieter Omtzigt zo goed begrepen heeft. Elkaar zien voor wie we zijn en te helpen in je eigen kracht te gaan staan. Vrij te blijven om eigen keuzes te maken. Zelf te mogen vallen en weer op te mogen staan met de liefdevolle steun van je omgeving. Voor autonomie en vrijheid is niet voor niets zo hard gevochten door onze grootouders in WOII en door echte leiders, zoals Ghandi en Martin Luther King. 

Zoals Julien Schoenaerts, een Vlaamse acteur sprak: Love is the engine & the fuel, all the rest is mere wallpaper.

Iedere beweging vanuit ons hart is een weg naar buiten. Beweeg, zodat je je kunt blijven ontwikkelen en iemands hart kunt raken. We hebben allemaal onze talenten. Waar kun jij een rolmodel in zijn. Waar ervaar je plezier? Wat kun je bereiken door moedig te zijn? Koppel je daar je innerlijke kracht en positiviteit aan dan wordt de wereld opeens magisch en ontvouwen zich als vanzelf nieuwe kansen. Omarm zonlicht, adem bewust, beweeg vanuit je hart en ga dwars door je angst heen. Voor jezelf en voor de kinderen van de wereld.