Na een stevige burn-out eind 2017, was mijn intuïtie kraantje opeens weer opengedraaid en kon ik opeens van alles in de energie ervaren en overkwamen mij de mooiste synchroniciteiten, die ik nu wel kon opvolgen. Deze reis naar The Lost Valley van de familie Bourke is daar een van. Alles wat ik sindsdien heb mogen meemaken heeft een ongelofelijke diepgang en betekenis. Waarom ben ik op aarde, wat is de zin van het leven? Wat doet ons perspectief, onze manier van het zien van de dingen, voor ons leven en dat van de mensen waar wij om geven en ons gemeenschappelijke wereldbeeld? Mijn boek gaat over mijn eigen ervaringen over en inzichten in hoe alles energie is en over alle hulp, in diezelfde energie, die ik heb mogen ervaren en die voor iedereen beschikbaar is, zodra je je er voor open kunt stellen. Alleen vanuit bewustzijn, emoties opzij zettend, wat ook bij mij ook nog steeds regelmatig mis gaat, kun je de passende stapjes zien die je mag maken. Ik deel mijn leven, lessen, pad en de boodschappen die ik doorkrijg in deze verhalen. Alles is er al om ons te leiden naar een meer voldoening gevend leven in een liefdevollere wereld, je hoeft het alleen maar te zien.  

The Lost Valley in Ierland is mijn plek, zo geïsoleerd gelegen met zoveel voelbare oude pijn uit de Famine, maar tegelijkertijd de mooiste ruimte op aarde met haar weidse verstilde uitzichten over de eilanden en de grootste fjord van Ierland. Zo’n mooie spiegel van de wereld. Zodra ik het geluid van krijsende meeuwen hoor, dan ben ik er alweer, als in lang vervlogen levens. Weemoed en thuiskomen op hetzelfde moment. Zoveel emotie en zo’n diepe verbinding. Toch heb ik het voor elkaar gekregen om Ierland 54 jaar lang te ontwijken, ondanks mijn enorme bos rood haar. Een duidelijkere hint was er eigenlijk niet te vinden. Mijn intuïtie draaide nog geen overuren. Na het overlijden van mijn vader ben ik geleid naar deze wonderschone plek aan de Westkust, de synchroniciteiten volgden elkaar in een razend tempo op, onstuitbaar, alsof het universum al te lang op deze opening had gewacht.

We hadden nog tijd voor tien dagen vakantie, nadat we een grote familiereis vanwege het overlijden van mijn vader hadden moeten annuleren. Ik gaf mijn gezin drie mogelijkheden: Ierland, Ierland of Ierland, ik kon niet anders, het kwam van grote diepte. En dus vertrokken we al snel naar Schiphol. Vlinders in mijn buik, alsof ik bij voorbaat al verliefd was op dit land. Ik had mijn dochter die de reis gepland had een enkele voorkeur opgegeven, willekeurig van mijn wensenlijstje geplukt: ‘Croagh Patrick’. En zo kwamen we aan in een B&B in Mayo County, met uitzicht op de baai van Clew Bay met haar schildering van groen blauwe mistige vergezichten op de omliggende bergen en eilanden. Alles en meer van wat je je van de natuur in Ierland voorstelt was voor onze ogen al direct aanwezig, net zo troostrijk als dat ik het mij had voorgesteld.

De beklimming van de Croagh Patrick, de heilige berg, wilde maar niet lukken. Er bleven grote wolken rond de top hangen die het weidse uitzicht, de enige reden om die helse berg te willen beklimmen, net als 30.000 pelgrims voor ons, in de weg zaten. De weg omhoog over deze kale berg gaat over een pad met steenschilfers bekleed, waardoor je bij iedere stap omhoog automatisch weer een halve terugglijd. Dus zonder de beloning van het uitzicht in het vooruitzicht maakten we op het laatste moment, aan de voet van deze berg en omhoogkijkend naar de top die verborgen zat achter dikke wolken, spontaan een andere keuze en vertrokken naar de nabijgelegen Doolough Valley. 

Ik trapte op de rem direct bij de eerste de beste parkeerplek bij aankomst in the Doolough Valley, alsof ik werd geleid. Het bleek niet zomaar een plek te zijn want er stond een monument met daarin een quote van Gandhi gegraveerd: “How can men feel themselves honored by he humiliation of their fellow beings”. Waar zou dit over gaan? Direct achter ons was nog een auto gestopt en er stapte een man uit, die ons vroeg of wij wisten waar dit monument over ging en of hij het ons uit mocht leggen. Dat wilden we wel. Hij begon te vertellen terwijl we met zijn allen rondom het monument stonden. En toe gebeurde het. Hij was nog maar nauwelijks gestart met zijn verhaal of ik zag beelden voor mij, van uitgemergelde mensen in lompen in grijze en andere donkere tinten in andere tijden. In een sfeer van eindeloos leed, zo veel pijn dat het niet te bevatten was en toch voelde het ook zo vertrouwd voor mij. Het overviel mij compleet, ik had nog nooit zoiets meegemaakt en de emoties bleven mij maar overspoelen terwijl deze man aan het vertellen was. Al snel konden hij en ik geen oogcontact meer maken, het was te intens, ik wist dat hij dit ook zo voelde en dat dat de reden was dat hij dit verhaal over de Famine en deze helse winterse tocht langs dit meer, waarbij zoveel onnodige doden waren gevallen, gewoon aan de kant van de weg, met ons wilde delen. Dat wij elkaar hier op dit moment in plaats en tijd ontmoeten was duidelijk geen toeval. Ik had van vorige levens en soulmates gehoord, maar dit nooit eerder zo ervaren. Na een verhaal van zo’n twintig minuten rende deze man opeens bij ons vandaan, de zin uitsprekend dat hij al te veel van onze tijd had opgeëist met zijn verhaal. Maar ik wist dat hij net als ik, maar dan een stukje verder aan de weg, zijn ogen uit zijn lijf stond te huilen vanwege alle binnengekomen beelden en emoties. 

Bij de volgende eenzame parkeerplaats in deze vallei, liepen we tegen een plakkaat aan over The lost Valley en haar historische Famine wandeling en laat dat nu net de tip zijn geweest die mijn zusje mij net voor vertrek vanaf Schiphol had toegezonden! Ik had het gelezen en weer opzij gelegd, niet wetend hoe het hier weer op mijn pad zou komen. Zij had eerder terug moeten komen van haar reis naar Ierland vanwege het overlijden van mijn vader en deze al geplande wandeling niet meer kunnen maken. Een wandeling die alles te maken had met het in stand houden van herinneringen aan de Famine, omdat op dit landgoed de oude ruïnes van een dorpje in ere werden gehouden, met plakkaten en een immens kruis vanwege de trieste familie geschiedenis. Zoveel aangedaan leed dat er nog steeds tastbaar was en zoveel doden die niet in vergetelheid mochten verdwijnen. Ik zag het plakkaat en hoopte dat er die middag nog een wandeling zou zijn waarbij wij konden aanhaken. Mijn dochter knikte mij toe dat deze impuls oké was, dus ik belde en ja een half uur later zou de wekelijkse wandeling al starten! Alles paste weer in elkaar als in een flow. De eigenaar Gerard, zou de groep wel even ophouden zodat wij ook nog konden aanhaken. Ik wist dat dit allemaal geen toeval was, maar was nu wel gewapend tegen al te heftige beelden van oude levens, want van de eerste was ik nog aan het bijkomen. Ik wist desalniettemin al snel na aankomst, dat het gevoel van diepe herkenning er ook met hem en deze oude plek was. Dit was ook mijn familiegrond.

Het leidde er uiteindelijk toe dat ik door deze familie welkom werd geheten om enkele weken later terug te komen, om samen te ervaren en uit te zoeken waarom het universum zich al deze moeite had getroost om mij naar deze familie ruïnes van de familie Bourke te leiden. En ja de dag van terugkeer was magisch, in de blauwe lucht stond de helderste regenboog ooit, met een uiteinde bijna rakend aan deze oude ruïne, alsof het de pot met goud was, terwijl Gerard en ik in zijn truck de berg op reden. Ik wist dat ik naar een grootse boodschap van het universum zat te kijken. Maar welke precies? Er zaten nog enkele laagjes omheen die ik af te pellen had. Voorin de cabine was de trilling in de energie zo zichtbaar en voelbaar en zo onbeschrijflijk hoog. Ik keek opzij en zag dat deze man, die ik eigenlijk helemaal niet kende, het precies zo ervaarde. Stralend zaten we daar in die oude autostoelen, niets en alles wetend tegelijk, het moest zo bedoeld zijn en alles was goed…….