Ik voel het aan iedere cel en vezel in mijn lichaam. Ik ben er klaar voor. Ik vlieg! Het grote ontwaken is begonnen. Op donderdag 28 mei 2020 om 12.00 uur. Alle laatste puzzelstukjes zijn deze ochtend op zijn plek gevallen. Mijn proces van leren voelen, van accepteren dat ik mens ben, is zo rauw en pijnlijk geweest. Ik heb in 2,5 jaar tijd zoveel lagen mogen aankijken en afpellen. Iedere keer als ik het niet meer wist, was er weer iets of iemand op mijn pad om mij weer op weg te helpen. Ik heb zoveel hulp gehad en ben daar zo dankbaar voor! Maar nu zijn mijn laatste tranen gedroogd, er is geen drama meer, alleen rust en sereniteit. Ik vlieg en hoe!

Herken je dit? Ben jij opeens ook iedere ochtend om 5.00 uur wakker, klaar om de dag aan te gaan? Laat zien wie je bent, ga staan voor wie je bent. Nu is de tijd.

Hoe snel heeft de natuur zich kunnen herstellen in de weken van de lockdown? We kunnen het allemaal zelf ervaren en de interviewde natuurbewaarders in de Volkskrant van 28 mei: ‘De natuur bloeit op’, getuigen ervan.

In december 2018 was ik nog in Libanon. Het deed mij zo’n pijn om in zo’n verscheurd land rond te reizen en om te zien hoe weinig groen er nog was in de bewoonde gebieden. Te horen over de enorme afnamen van de migrerende aantallen vogels boven Libanon en het afschieten van vogels als nationale volkssport.. Ik vroeg mij af hoe een zo getraumatiseerd land kan herstellen, als er nog maar zo weinig contact met de natuur mogelijk is? Maar nu lezend over dit herstel in het kwetsbare en unieke moerasgebied van Ammiq, juist op deze dag in de tijd, bevestigd mij dat alle hoop voor de wereld zo terecht is. We weten wat we te doen hebben, we hebben het mogen ervaren in de afgelopen weken. Het pad ligt voor ons uitgestrekt. Alles wordt naar ons toegebracht en gespiegeld. Je hoeft alleen maar je hart te openen en naar de fluisteringen van je ziel te luisteren, om het weer te kunnen zien. Terwijl ik dit schrijf buiten zittend met mijn eerste koffie bij de hand, komt de opgaande zon achter de boerderij voor mij uitgepiept, slaat er een tractor aan en kondigt een haan het ochtendgloren aan. We kunnen in ieder moment besluiten om nieuwe keuzes te maken. NU is het enige dat er is.

“Let it flow, there is no tomorrow” zingt Lotte Walda in gedachten in mijn hoofd, een liedje dat al dagen met mij meegaat. En nu valt de zon ook op mijn gezicht, een dag met een nieuwe belofte is begonnen. Ik kijk op mijn horloge en zie dat het weer 05.55 uur is.